เสียดายจังที่ต้องลบบล็อกเก่าทิ้งไปหมดเลย แต่ก็นะ นี่แล่ะชีวิต มีเกิดมีดับเป็นของธรรมดา ปัญหาเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ วันนี้อยากเขียนเกี่ยวกับความสุข ความทุกข์ ความรัก ความสำเร็จ โชคดี โชคร้าย และความล้มเหลว
นิยามความสุขคงมีมากมาย ซึ่งฉันเองก็เคยนิยามมากมายเหมือนกัน แล้วแต่ช่วงชีวิตที่เจอะเจออะไรมา แต่ช่วงนี้ของชีิวิต ฉันพอจะนิยามมันได้ว่า
"ความสุข คือ ความต้องการสูงสุดในชีวิตมนุษย์" นอกจากการดำรงให้ชีวิตรอดแล้ว สมองของเรายังต้องทำหน้าที่ลึกซึ้งกว่านั้นคือ รอดแบบมีความสุขไงจ๊ะ
ความทุกข์ คือ สิ่งร้ายๆ ที่สมองเรารับรู้ได้จากสถานการณ์ภายนอกที่เข้ามากระทบในใจเรา แต่มีประโยชน์มากนะฉันว่า เพราะถ้าเรารู้จักเรียนรู้ความทุกข์ที่เข้ามา โดยพิจารณาว่ามันมาได้ไง แล้วมันจะผ่านไปได้ไง แล้วมันจะไม่เกิดขึ้นอีกได้ไง ยังไงฉันก็ยังให้เครดิต ความทุกข์ว่าเป็นสิ่งดี ที่ทำให้เราได้เรียนรู้ที่จะรักตัวเองมากขึ้น
ความรัก คือ การกระทำที่แสดงออกมาให้ใครหรือให้สิ่งใดที่ทำแล้วเรามีความสุขโดยไม่หวังสิ่งใดตอบแทน
ความสำเร็จ คือ สิ่งดีๆ ที่เกิดขึ้นกับเราโดยที่เราใช้ความพยายามหรือสร้างให้มันเกิดขึ้น ส่วนความโชคดี ก็อาจจะคล้ายกับความสำเร็จคือเป็นสิ่งดี แต่ก็ต่างกันโดยสิ้นเชิงเรื่องความบังเอิญ เพราะความโชคดีนั้นเราไม่ได้ตั้งใจหรือพยายามหรือกระทำมันด้วยตัวเอง ถ้าอย่างนั้นความโชคร้ายก็เป็นสิ่งที่ตรงกันข้ามกับโชคดีสินะ เพราะเวลามีเรื่องร้ายๆ เข้ามาในตัวเราโดยที่เราไม่ได้ตั้งใจ หรือพยายามกระทำให้มันเกิดขึ้นก็ยังเกิด
ความล้มเหลว นี่สิ สำคัญที่สุดในการดำรงชีวิตในมุมมองของฉัน เพราะฉันคิดว่า ความล้มเหลว เป็นสิ่งร้ายๆ (แค่ช่วงหนึ่ง) ที่เกิดขึ้นกับเราโดยที่เราพลาด ไม่ทันคิด หรือว่าเดินผิดทางไปบ้าง แต่ฉันปฏิเสธไม่ได้ว่าฉันให้เครดิตกับมันมากที่สุดเนื่องจาก หากเราไม่ได้เริ่มเราจะไม่ล้มเหลว แล้วเราจะไม่เรียนรู้ เวลาที่เราเจอความล้มเหลว เราจะเกิดความพยายามอีกครั้งที่มากกว่าครั้งที่แล้ว เหมือนที่นักวิทยาศาสตร์หลาย ๆ คนพยายามจนได้ผลการทดลองที่ดีที่สุด และ เคยมีคนพูดว่า "จงออกไปเพื่อค้นหาความล้มเหลวเถิด" นั่นเป็นคำพูดที่กำลังจะบอกเราว่า ออกไปเรียนรู้ชีิวิตจริง ที่คุณหาไม่ได้จากหนังสือเล่มไหนนั่นเอง
และที่สุดของชีวิตหากจะให้มีความสุขแล้ว ฉันว่ามันต้องประกอบไปด้วยสิ่งต่างๆ เหล่านี้ที่ว่ามานี่ล่ะ ถึงจะครบรสชาติของชีวิตจริงๆ มาถึงวันนี้แล้ว "ฉันรักตัวฉันเอง รักอวัยวะตัวเอง รักหัวจิตหัวใจ และความเป็นตัวเองมาก" และฉันรักและเคารพคนที่ฉันได้รู้จักและทำให้ฉันได้มุมมองใหม่ๆ ด้วยเช่นกัน
ขอบคุณแม่มากๆ นะคะ ที่ทำให้ฉันเิกิดมาและได้ใช้ชีวิตในแบบที่ครบรสจริงๆ รักแม่ รักทุกคนที่ทำให้ฉันได้เรียนรู้และรักตัวเองที่ยังมีอวัยวะครบ 32 พร้อมด้วยสมองที่ยังทำงานได้ดี ทำให้รู้จักการรักษาชีวิตรอด (แล้วรอดมาแบบมีความสุขซะด้วยสิ)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น